fot. Karolina Wilczek

SAN VITO LO CAPO Sycylia

Udało mi się w końcu dotrzeć w miejsce inne niż Kalymnos:) I nie omieszkam pozostawić tego faktu bez żadnego wpisu. Po pierwsze po to, aby tekst był w razie czego wskazówką dla kogoś, kto rozważa podróż i wspin na Sycylii, a poza tym chcę się podzielić moją pozytywną opinią nt. tego miejsca.

Postaram się krótko, acz treściwie:)

Dojazd:

Jeśli samolotem to najlepiej do Palermo (ok. 100 km, 2h drogi autem)  lub do Trapani (ok. 40 km, 1 h drogi autem). Na Sycylii są 3 lotniska, ostatnie w Katanii – najdalej od San Vito Lo Capo, ok 300 km, 4 godziny drogi samochodem – ale widoki piękne, góry, skały, pagórki, mega zielono jak na początek listopada.

Etna widziana z lotniska w Katanii. fot. Karolina Wilczek

Droga dojazdowa z Katanii do San Vito w głębi wyspy. fot. Karolina Wilczek

Ogólnie, aby dotrzeć na miejsce i wygodnie się przemieszczać polecam wypożyczyć samochód na lotnisku (przełom października/listopada koszt wynajmu na 10 dni wyniósł u mnie 80 euro, bez limitu kilometrów).

Szyld campingu wprost pod skałami. fot. Karolina Wilczek

Jadąc do miasta San Vito po lewej zauważycie szyld “El Bahira Camping Village” i drogę dojazdową do campingu i skał:D Trafienie na miejsce jest bardzo łatwe. Nie naszukacie się zbytnio. Z głównej drogi roztacza się widok na skały i morze jońskie.

Główna ściana w San Vito Lo Capo. fot. Karolina Wilczek

Nocleg

Na Campingu El Bahira możecie spać. Stamtąd też można dojść do skał położonych nad kempingiem. Ja mieszkałam w mieście San Vito Lo Capo (6km od campingu i skał), ale wiem, że na campingu można spać w namiocie, w camperze, w domku. No i ogólnie wszystko tam mają:) Pizzerię, kuchnię, w której można sobie gotować, basen mają, plac zabaw i boisko z tego co mi mignęło pierwszego dnia.

Widok ze stanowiska na camping i basen. fot. Karolina Wilczek

Ale na czas resta to plażę i kąpanie w morzu zdecydowanie w mieście San Vito polecam.

Plaża w San Vito Lo Capo. fot. Karolina Wilczek

Piękna, szeroka, piaszczysta plaża, ciepłe, czyste morze i stopniowo wzrastająca głębokość wody zachęca do kąpieli. Poza tym w mieście macie ze 3 bardzo dobrze “włoskowyposażone” supermarkety, jeden na wjeździe do miasta i 2 już w mieście ( Deco Supermarket).

Supermarket w centrum miasta. fot. Karolina Wilczek

Wystawa z piękną (b. drogą!) sycylijską ceramiką. fot. Karolina Wilczek

Ponadto, znajdziecie tam “Climbing House”. Można tam kupić topo (kiedy ja dotarłam do San Vito, akurat się okazało, że czekają na dostawę wersji papierowej). Ale w Climbing House można kupić topo w aplikacji, na ścianie mają też ekstra topo, któremu można zrobić zdjęcie. A na samym campie El Bahira w recepcji, również można kupić topo (gdyby mieli;P) lub zajrzeć i zrobić sobie foto tego, który mają na miejscu. Ale to nie wszystko – ja finalnie korzystałam z topo zawieszonego na tablicy przy wejściu z campingu w skały. Czytelne i spokojnie można się odnaleźć.

Topo dróg na wejściu z campa w skały. fot. Karolina Wilczek

Jak widać lina 60m w zupełności wystarcza. I to nie wszystko! Podejście w skały trwa 2 minuty! Serio. Najbliższe, dostępne z campingu drogi są dosłownie minutę od campingu, skała ma doskonałe tarcie (mimo dostępności – łatwe cyfry, blisko od campingu), głównie piony i przewieszenia, nawet na 5c:) Nie widziałam połogów.

Widok ze stanowiska 5c na drogę 6a. fot. Karolina Wilczek

Tak jak na Kalymnos jest ich bardzo dużo, to tutaj wspinanie od razu zaczynasz w pionie lub przewieszeniu. Drogi bardzo dobrze obite – jest tu też TRAD, ale w tym poście mowa o drogach sportowych, więc TRAD pomijam.

Co ciekawe większość stanowisk, które widziałam to “baranie rogi” – to fakt, mój pobyt w San Vito to był tylko rekonesans, spędziłam tam kilka dni, ale chyba każde stanowisko, z którego zjeżdżałam miało “baranie rogi” czasem z dołączonym koluchem lub oddzielnym, drugim punktem.

Typowe stanowisko. fot. Karolina Wilczek

“Baranie rogi” ułatwiają sprawę z przewiązywaniem, niemniej jednak trzeba tą umiejętnością biegle zarządzać:) I chyba ostatnie – temperatura i pogoda na przełomie października i listopada. Powiem tak, jak dla mnie od 14.00 można się było wspinać w komforcie. Wcześniej ciepło, aż za bardzo (subiektywnie, wg. mnie, myślę, że sporo osób byłoby zadowolonych), mimo skąpego odzienia, co widać na zdjęciu.

Pod skałami. fot. Karolina Wilczek

Myślę, że tam wrócę w przyszłym roku sprawdzić jaki warun zimą. Piękna skała, drogi dobrze obite, piękna, kameralna mieścina z piękną plażą i ciepłym morzem. Żyć, nie umierać. Viva la Dolce Vita!

fot. Karolina Wilczek